Een paar weken terug zegt mijn “zangjuf” bij de eerste les: Nou, Walter ik zou me over je techniek en je stembereik nu maar even geen zorgen maken, dat is prima. Je moet wel veel meer aandacht besteden aan je beleving die je in je songs laat doorklinken en daar gaan we dit en dit en dat en dat aan doen. Zij wilde gelijk daarmee aan de slag. Ik raakte even van slag en zei: Ho ho, wacht even. Mag ik dat wat je zegt even binnen laten komen? Want in mijn hoofd is dat dus nog even helemaal niet zo! Oh, ja tuurlijk, neem je tijd. In mijn hoofd, vervolgde ik, is er continu een criticus die ervoor zorgt dat ik enorm mijn best zit te doen om van alles nog beter te laten klinken. Nogmaals neem je tijd om even om te schakelen.
Ineens snap ik ook zelf weer nog beter waarom het zo belangrijk is om bij leerprocessen om te beginnen bij wat er al wel deugt. Dat is een hele andere mindset.
Zo laat ik al jarenlang laat ik de deelnemers aan een trainingsprogramma in hun omgeving bij een paar mensen feedback vragen die dan bij mij komt, waarna ik het de deelnemers uitdeel op de eerste dag. De volgorde is daar altijd: waar wil je dat je collega mee doorgaat, waarmee stopt en waarmee begint.
Ook überhaupt in mijn coaching, teamontwikkeling of cultuurprogramma’s zorg ik dat ik eerst boven krijg wat er wel deugt en nu al wel succesvol verloopt. Dat is vaak een hele klus, want net als bij mij staat die innerlijke criticus dat het allemaal vooral niet deugt op volle sterkte aan.
Toch geeft het hier bewust van zijn een enorm stevige en vanzelfsprekende basis om vanaf te vertrekken. Want het ligt zo voor de hand om met correctie en verandering te beginnen. Dat is erg hard werken. Dat ontneemt iedereen het plezier, energie en nut om een stap te nemen. Start bij wat er al wel is en al deugt of klopt.
Zo ook bij mij. Ik hoop dat m’n zingen alleen hierdoor al anders klinkt, meer vanuit mijzelf.
